logo
Zoeken:

 

 

Op 26 november 2010 werden de eerste boekjes persoonlijk getekend door Maut Kool en aangeboden aan de burgemeester, aan vrienden en kennissen in het auditorium van CODA te Apeldoorn.

Mijn vader ziet zichzelf niet als een verzetsheld. Hij nam nooit deel aan enige gewapende acties van het verzet. Achter de schermen echter zorgde hij voor van allerlei belangrijke zaken zoals persoonsbewijzen, onderduikadressen e.d.. Ik weet dat hij ooit geprobeerd heeft de SS panserdevisie die in Twente gelegerd was en die ten tijde van de Slag om Arnhem oprukte om de geallieerden in de flank aan te vallen heeft geprobeerd te vertragen door in de weg ijzeren pinnen te slaan zodat de banden van de transportauto's lek zouden gaan. Het heeft niet veel meer dan een paar uren vertraging opgeleverd.

Gewapende acties tegen de Duitsers waren bovendien gevaarlijk. Als er Duitse soldaten gedood of  gewond raakten bij een actie van het verzet, dan namen de Duitsers meedogenloos wraak en executeerden zij willekeurig burgers of schoten soms zelfs gewaardeerde mensen neer als repressaille.

Mijn vader met de burgemeester van Apeldoorn temidden van zijn buren, vrienden, kennissen, familieleden en familieleden van boer V. de Riet uit Wierden, waar hij later in de oorlog onderdook. Met elkaar waren er ongeveer 100 belangstellenden.

 

 

Mijn vader (links) inmiddels 90 jaar en rechts de 95 jarige heer Klein; een van de Joodse mensen de ontruiming van het Apeldoornse bos overleefde.

Een aantal  jaren geleden werd door de VPRO een radioverslag uitgezonden van een persoon die de oorlog had meegemaakt en die alle ophef daarover maar onzinnig vond. In zijn omgeving was zijn pretentieloze leventje gewoon verder gegaan en de zaken gingen dus gewoon hun gangetje. Net als voor de oorlog. Mijn vader en moeder hebben daar een zeer afwijkende mening over.

Reeds als jonge jongen maakte mijn vader in de vroege dertiger jaren mee toen hij met zijn ouders op vakantie ging in Duitsland hoe intolerant Duitsers na 1932 tegen Joden waren. Die intolerantie uitte zich in het plaatsen van bordjes bij openbare gelegenheden waarop werd duidelijk gemaakt dat Joden niet gewenst waren. Een ander incident dat in dit boekje wordt beschreven gaat over een Joods echtpaar dat gewond raakte bij een auto-ongeluk. Een Duitse arts met esculaap op de auto weigerde in eerste instantie de gewonde Joodse vrouw met een gebroken been te behandelen en te vervoeren. "Das sind ja Juden!" riep de verontwaardigde arts. De oorlogservaringen van mijn vader en moeder die in dit boekje beschreven zijn, liegen er bepaald niet om.

Wat me enorm getroffen heeft die middag van de 26e november in Apeldoorn, was het weerzien van mijn vader van mijnheer Klein; een Joodse man van inmiddels 95 jaar. Hij was boekhouder bij de Joodse zwakzinnigeninstelling "Het Apeldoornse bos". Samen met zijn toenmalige verloofde Rosa heeft hij mijn vader om hulp gevraagd. Mijn vader (links) inmiddels 90 jaar en rechts de 95 jarige heer Klein; een van de Joodse mensen de ontruiming van het Apeldoornse bos overleefde.Hij vroeg  mijn vader om een betrouwbaar onderduikadres. Die waren er niet zo veel. Heel veel Joden die door mijn vader geholpen werden, zijn later in de oorlog toch nog verraden. 

Het boekje: Voor en Tijdens de Oorlog is te bestellen bij de boekhandel ISBNnummer: 978-94-6010-061-1.

Winkelprijs: € 15,-

Hierbij een afbeelding van de omslag van het boekje dat door uitgeverij "De Nieuwe Haagse" is uitgegeven. Een plaatselijke schilder uit de omgeving van Wierden heeft het onderduikershol dat mijn vader groef geschilderd. Als het paaltje van het hek werd omgeduwd, kon je het luik dat toegang gaf tot het hol openen.

 De introductie van het boekje aan de belangstellenden en de burgemeester. Een boekje met een waarschuwende vinger.

 

 

 

 

 

 

 

 
   

Reacties op deze site lees ik graag via mijn mail: kopa@bogerman.nl